Week 3

Ja, natuurlijk nog een krabbeltje aan het eind van deze enerverende week. Hij viel uiteen in twee helften: de stress voor het optreden en het herstel (+ de rust) erna. Woensdag was nog een mooie dag ook! Eindelijk! Het lijkt hier wel nooit voorjaar te worden. 

Vanaf ons balkon (op het noorden, ook dat nog) heb ik weliswaar het hele weekend het gras en de knoppen aan de bomen zien groeien, maar van het mooie weer mocht ik van mijzelf niet genieten. Want, die presentatie moest af: twintig keer omgeschreven, uiteindelijk toch nog weer de helft eruit gegooid. Gazomaardoor - u kent dat waarschijnlijk wel. (En als u het niet kent: niet aan beginnen! Het is zelfverkozen en -geregisseerd roosteren op een vuurtje). 

De woensdag was een groot feest. Wel eerst gewoon lesgeven in de ochtend, maar daarna naar huis voor de concentratie - in ons ligbad. Bij terugkomst bleek Juppi er al te zijn. Zeer enthousiast over de Toyota Hybride van Jan, dat wel! Lief dat ie 'm mocht lenen - weliswaar is de trein ook een optie, maar dan moet je wel drie keer overstappen, met alle risico's van gemiste aansluitingen van dien. En toen begon het wachten op zes uur. Boekentafel, borrel voor na afloop - alles werd door Doro en collega's geregeld. De zwarte tulpen van Arie mochten vooraan naast me staan - over timescapes gesproken! Decaan, hoofd van het vrouwenbureau en Sabine hadden liefdevolle welkomstpraatjes. En toen mocht ik gaan 'timescapen'. Het liep als een trein - zij het dat ik toch grote delen voorlas - en soms even niet goed op mijn blaadje kon kijken omdat het te laag lag. Nou ja! - In elk geval enthousiasme na afloop - ook bij de studenten uit de cursussen, die tot hun vreugde al wel 'iets herkenden'. Het blijft gedoe met gender - er moet nog veel gebeuren, weer opgepakt worden, en vooral: opnieuw uitgezocht. Na afloop een glaasje, auto's naar huis en lopend die oude stad in. Heerlijk eten in een echt Duits (eco) restaurant - en later nog even naar onze stamkroep ' Capitol'. Een timescape op zichzelf, zo'n dag. Het gevoel hier 'nu echt te zijn', dat heeft het toch maar mooi opgeleverd.

De volgende ochtend moest Jupp alweer retour. Zo jammer, maar ja: ik had ook alweer een klas studenten op me wachten. Wederom grijs en koud weer. Alleen voor het weekend is opklaring voorspeld. Het is nauwelijks te geloven. En ikke? Ik mocht een dagje niks doen. Boekje lezen, beetje internetten, boodschappies doen (da's reproductie!). In elk geval heb ik, sinds Jupp er was, een kastje op mijn kamer. Het wordt steeds huiselijker - het went!