week 14

Van afscheid en onduidelijkheden.

Wat staat dat raar 'week 14'. Vanaf januari al dat rooster in het hoofd gehad... en nu is het opeens  voorbij. Als in een flits; en inclusief 'Kaffee und Kuchen' op dinsdag bij de oudere dames van het ijscafé Am  Sande... de anderen vertellen me dat ik in die drie maanden meer mensen heb leren kennen dan Sabine in negen jaar. Maar ja, als je de tijd hebt, dan sta je kennelijk open voor gekke contacten, in en buiten de universiteit. 

De laatste colleges - leuke evaluatievormen (toch weer op laatste moment de inspiratie) en een afscheidcadeau van de studenten, nota bene een pot lokale honing met een hele mooie kaart . Ze hebben het voor hun kiezen gekregen, maar ze hebben enorm veel geleerd. Hoe is het mogelijk dat we bij Globalisation, Gender & Time op de valreep nog een methodendiscussie voerden. Methode en methodologie - nog nooit van het verschil gehoord, of dat begrepen! Affijn, dat maakt de cirkel echt rond. Ze zijn tevreden, maar willen nog wel een cijfer hebben - dat gaan we dan vandaag (donderdag) maar eens componeren. 

Veel te veel afscheid op een dag - gisteren (woensdag): de studenten, dan de vrouwenbijeenkomst (met leuk praatje!) en 's avonds met de collegagroep bij de Italiaan op Am Sande. Cadeautjes, lieve woorden, over en weer. Ik krijg nog een cadeau, maar heb geen idee wat?! De donderdag lijkt al vakantie, maar is het niet: nog een promotieafspraak, bureau opruimen, thee met Wiebke en vanavond misschien een filmavond bij een van de studenten thuis. Tussendoor nog even de Ilmenau in? Bikini onder de kleren aan - zodra het boven de 20 graden is, hebben de meeste collega's en studenten hun zwemspullen bij zich.

(Maandag de 7e) Nou, dat afscheid nemen duurde dus drie hele dagen / avonden. Woensdag de collega's, donderdag de vriendin van de buurvrouw die zo graag Nederlands oefent + studente Janna + assistente Doro - tot twee uur in de nacht. En vrijdag met Sekt bij Anja, vriendin van Nina - die zelf een taxi nam, ik klik-klakte langs de nu zo bekende route. Gazomaardoor! Omdat Sabine te moe is om uit haar ogen te kijken, laat staan creatief te denken, besluiten we om niet samen naar Berlijn te gaan voor het weekend. Dat werd dus zelf nog eens Lueneburg verkennen - heerlijk: mooi weer, een studentenfestival (met veel bekenden  inmiddels), COM-scripties nakijken en veel lezen. 

Week 15? Dat staat nog in de sterren. Waarschijnlijk, naast het pakken, nog wat bureaucratische klusjes: afmelden, belastingen en andere formulieren. Omdat we daar zo van houden! Maar ook: naar Berlijn, met alle spullen in de auto en het fietsje bij de hand. De weemoed kun je ook in rust omzetten: in de tuin liggen, de laatste kersen plukken en, zondagavond, met Nina en Martin op het terras waar we ook de allereerste avond van mijn verblijf hier (30 maart) al zaten, die ene warme avond voordat de winter weer inviel. Veel gebeurd? Zo snel voorbij gegaan? Mezelf weer gevonden - en op de pootjes terecht gekomen. Ahem. 

Week 13

Brest - en NL.

We kunnen kort zijn: vroege vlucht op dinsdag - opgepikt door Barbara en Jan: avontuurlijke zoektocht naar "de rode leeuw" (gevonden in de gemeenteopslag van Lorien) & de stenen van Carnak. Conferentie: multiculturele spraakverwarring en ik had geen zin om 'te redden'. Daardoor weinig inspiratie - slechts een paar echt goede artikelen en presentaties. Maar wel oesters gegeten met Joed - en gezellig met de Engelse collegae. Conferentiediner: op de boot door de baai van Brest - prachtig op het oorlogstuig na. Volgende keer meer alert zijn in de organisatie! Na de lange vlucht: doodmoe thuis. Zou het toch vermoeiender zijn geweest dan ik dacht, dat verblijf in L.? Het einde is alweer in zicht.

Het weekend alweer aan het werk: de scriptiestudenten krijgen het in deze tijd van het jaar altijd op de heupen. Blij om weer naar Lueneburg te mogen op zondag!

Week 12

Voorlopig hoogtepunt.

Dit was de week waarin we een mini-conferentie op het programma hadden! Op zondag de 15e kwamen na elkaar Carmen Leccardi en Barbara Adam aan met de trein. Het had even wat voeten in de aarde, de zon scheen ook al niet meer zo hard, maar daar zaten we dan toch: op een terrasje aan de Ilmenau. Tijdens het eten in het Capitol schijnt er ook naar voetbal gekeken te zijn... ergens boven ons hoofd renden mannen op een enorm scherm heen en weer - en allen in de zaal keken naar ons? We hadden het veel te druk met bijpraten om van wat dan ook notitie te nemen.

De maandag werd geheel gevuld met activiteiten in het kader van 'girls day', zoals Barbara het noemde. Dat betekent: shoppen, terrasje, weer winkels en weer een terrasje. Natuurlijk met veel gepraat tussendoor. Het multi-tasken in de wetenschap werd weer eens goed duidelijk. Opmerkingen van inhoudelijke aard in en tussen de pashokjes, gelardeerd met bespiegelingen over toch wel veranderende lijven... gender, leeftijd, werk - op gecomprimeerde wijze.

De dinsdag was het dan zover: optreden in de Senatssaal - mooie locatie, veel mensen. Ook Maite Mathes (diergeneeskunde, specialiteit: diversiteit van varkens) en Elisabeth Schilling (tijd en diversiteit) maakten hun opwachting. De ochtend ging natuurlijk in een razend tempo voorbij. Geweldig om daarna met z'n allen in 21 koffie te drinken - en die studenten maar vragen stellen en discussieren...

Toen de dames weer op de trein zaten, heb ik als eerste de auto weggebracht en mijn fietsje gehaald. Verschrikkelijk, met de auto door deze stad. Het werd ook alweer warmer, dus even uitwaaien kwam goed uit. De rest van de week... voetbal af en toe, en natuurlijk: mijn auto naar de garage - Herr Eberhardt is gek op Lupo's en heeft die van Sabine ook altijd in onderhoud. Jammer, dat de wasstraat zelf een onderhoudsbeurt kreeg... wel een CD-speler laten plaatsen, om met hoorboeken te kunnen beginnen.

Hoewel ik al klaar was, toch nog de vrijdag gebleven, omdat Anja Thiem promoveerde. Weinig ceremonieel, vergeleken met NL, zo'n Duitse promotie... maar ze verdedigde wel enorm sterk! Wat een uitstraling en wat een kennis! Na de champagne op de lange weg naar huis - volgende week conferentie in Brest. Het weekend in het teken van een zere rug....

Week 11

Het zijn de kleine dingen

Mijn verblijf hier staat nog steeds in het teken van 'in het hier en nu blijven'. Dat is niet zo gemakkelijk als het lijkt, maar zeer noodzakelijk en... het went ook wel. Naar het centrum lopen langs de Kreidebergersee - kijken hoe het met de zwanenfamilie gaat, een zwerver met een kapotte mondharmonica tegenkomen. Mijn wekelijkse rondje markt - vers fruit kopen en van de geuren genieten. Een jongetje op zo'n aanhangfiets met een iets te groot uitgevallen Duitse vlag. 

En verder natuurlijk: voetbal! Het is me opgevallen dat Duitsers vreselijk krampachtig met hun vlag omgaan. De verklaring daarvoor is dat tot de WK van twee jaar geleden het zwaaien met Duitse vlaggen 'not done' was, behalve voor rechtsradikalen. Nu 'mogen' ze allemaal - maar... het blijft bescheiden, zeker als je het met NL vergelijkt. In de Biergarten aan de Ilmenau de eerste wedstrijd van NL gezien, tegen Italie. Een collega heeft een Italiaanse vriend. We zaten naast elkaar.... Mijn oranje bh-bandje kwam onder de hals van mijn wijde t-shirt uit; mijn teennagels oranje gelakt. Zeer bescheiden. Julika zakte langzaam onderuit - ik zat vol verbazing te kijken naar het aantrekkelijke en zelfbewuste spel van de Nederlanders. Waarom wij alles in oranje hebben en je hier alleen maar een paar vlaggen ziet? Wij hebben het koningshuis... zij alleen maar 'Schwartz, Rot, Gold'.

In deze week de laatste echt hete dag tot nu toe - na een dubbel college op dinsdag even uitzwemmen in de Ilmenau - met Doro en Alex, haar vriend.

De regen valt erg mee - een buitje af en toe. Verder theater: op woensdag schoolvoorstelling van Melf, de zoon van een collega. En op donderdag naar Hamburg, De Grote Stad: A Cinderalla Story in de Staatsoper. Die avond verloor Duitsland van Krotie.

Week 10

Water, zon en werken

Wat een geluk: nog steeds mooi weer! Pas afgelopen dinsdag was er een fikse onweersbui. Zo eentje waarbij het lijkt alsof er een enorme kraan open staat. We zijn met ons allen naar buiten gegaan om het spektakel te bekijken. Het water stroomde de trap af, omdat er een raam open was blijven staan. Zanderige lucht, die later diep-zoet werd door de bloemen. Gelukkig kon ik met Sabine, met fiets en al, mee in de auto - alleen een rok en een hemdje aan, dat zou een koud fietstochtje zijn geweest.

Maar het duurde niet lang. De volgende dag een bespreking op en IN de Ilmenau. Eindelijk het stadspark leren kennen. Nou, park - zeg maar gerust een bos, voor mijn opvattingen. De Ilmenau maakt hier mooie slingers en stroomt nogal hard. Assistente Doro had al in april beloofd dat ze het mij wilde laten zien. Grasveldje, kleren uit, bikini's aan. En dan een stuk stroomopwaarts lopen tot een bruggetje. Aldaar het (koude!) water in en dan je laten drijven. Heerlijk! Tegelijk een bespreking over proefschrift met een van de collega's. Door het uitvallen van lessen heb ik daar nu alle tijd voor en dat wordt enorm gewaardeerd. 

Het was ook de week van de bureaucratie. Had ik toch gedacht dat alles al geregeld was?! Mooi niet - maar over de details zal ik nog een keer uitgebreid gaan publiceren. Ondertussen zorgt het mooie weer ook voor hevige aanvallen van hooikoorts: rode ogen, holtes dicht, lopende neus. Tegen beter weten in toch op zondag (de achtste) op de fiets gestapt. Heerlijke tocht langs meertjes naar de Elbe, alwaar in 'zur roten Buche' een fantastisch stuk kersen-kaese-Kuchen met thee. Wat kan een mens genieten. Maar 's avonds, bij het voetbal kijken (we zijn tenslotte in Duitsland) kon ik het scherm nauwelijks zien. En dan had ik onderweg ook nog om zakdoekjes moeten bedelen, omdat ik die natuurlijk was vergeten. Warme, waterige ellende.

Maar wel in een week drie artikelen, in verschillende stadia van afwerking, de deur uitgewerkt!

Week 9

Hitte

Na al die kou in de eerste maand hier, is het nu ongelofelijk heet. En dat al dagen. Lueneburg barst van de terrassen; een van de allermooiste is gelegen aan de Ilmenau (het Spaarne van L., zullen we maar zeggen). Ik had al drie uitnodigingen om te gaan, maar de eerste keer werd dus met mijn assistente Doro en haar vriend Alex. Parasols, trapfietsen, kano's en verder allemaal tafeltjes en klapstoelen onder de bomen, aan het riet. Op 50 meter van de binnenstad waan je je op vakantie. Zwoele warmte en bier van Maelzer. Doro en Alex staan op het punt om ouders te worden. Dat was nog een heel gedoe, de laatste weken. Ze klimmen veel en ja, een van die weekenden regende het nogal. Ze bleven een dagje in de tent en een paar weken later was het zover. Wat is wijsheid in deze wereld van welhaast onbeperkte keuze? In dit geval was de keuzemogelijkheid beperkt: wel of niet. Het oudste vrouwenprobleem. Maar na een dag of tien begon Doro van binnen uit te stralen. De beslissing was genomen en dus konden we op dat prachtige terras gezellig bomen en dromen over de nabije toekomst. 

Iedereen verschijnt natuurlijk nu in t-shirtjes, shorts en rokken. Mijn eigen gedachten en gedoe over ouder worden, het slapper worden van lichaamsdelen, worden geheel gecompenseerd door wat ik zie: er zijn veel dikke mensen, vooral jonge. Vrouwen van in de twintig kleden zich het uitbundigst; en bij hen zie je dan ook duidelijk dat de 'soorten en maten' nogal uiteenlopen. Het is een grote troost: wij leven in een wereld van michelin-bandjes rond taille en heupen. Daarvoor hoef je dus niet 50+ te zijn. Niks nieuws onder de zon, of toch? Ben ik vergeten dat ook minirokken er niet bij iedereen even attractief uitzagen? Ik weet het niet - maar het valt gewoon op als ik voor de zoveelste keer met een boek of nakijkwerk op een terrasje zit: om mij heen plooit en schommelt het. En dat geeft stof tot nadenken, zeker als je MacDonaldization of Society van Ritzer (5e uitgave) net met de studenten hebt doorgenomen.

De schaduwzijde van het mooie weer? Hooikoorts! Elk jaar hetzelfde: vergeten bijtijds medicijnen in te nemen. De homeopathische druppels werken nooit als ze moeten. Dus maar weer aan de medicijnen (die hier in de apotheek erg goedkoop blijken te zijn). Tegen het geweld van dit weekend: 30+ graden, beetje wind en alle velden in bloei, was niets bestand. Een fietstocht langs de Ilmenau richting Elbe. Een fantastisch meertje midden tussen die velden. In of buiten het water, het mocht niet baten: rode ogen, niezen en het gevoel dat het hoofd een klotsend vaatje is. Fietsen blijft heerlijk, zwemmen in het heldere water ook. Je moet er alleen wat voor over hebben.

Nog anderhalf artikel te gaan voordat alle stapels weg zijn!

Week 8

We houden het klein.

Ziedaar het motto van deze week. Ik houd het klein in termen van: dagelijkse geneugten, het aantal studenten in de cursussen, nog steeds in het 'hier en nu' blijven, kortom: qua genieten van de tijd hier. 

Maandag de 19e traden Sabine en ik aan voor de cursus 'Time and Sustainability', om 13.15 in een groot lokaal, en natuurlijk gewapend met een pak overheads, een gedegen programma, leuke oefeningen om 'tijdgevoeligheid' te trainen en veel enthousiasme, omdat we vermoeden dat er uit het lesprogramma zomaar een structuur voor publicatie tevoorschijn zou kunnen komen. Er was een (1) studente, die bovendien niet wist dat we een dubbel uur zouden hebben. we wachtten tot 13.30 uur en er kwam niemand meer. In de loop van de week kregen we bevestigd dat de cursus uitvalt wegens gebrek aan belangstelling. Onze cursus was niet de enige die uitviel: er waren er acht gepland in een of ander 'excellent-worden' kader. Net als op de VU vorig jaar, werd er ook hier op de internetsystemen vertrouwd en op de 'rationaliteit'  van studenten. Dat loopt dus mis. Fijn toch, om te weten dat het hier net zo gaat als thuis?

Er is hier een fantastisch campus-cafe: 21 (Ventuno) - met heerlijk koffie, broodjes en ijscombinaties. Het cafe heeft een heerlijk terras en aansluiting op het campusnetwerk. De combinatie dus om vaak tussen de middag de vast combinatie 'broodje met koffie' (voor E 2,70) te genieten, met studenten af te spreken en gewoon even in de zon de e-mail te checken. Wat heeft een mens toch weinig nodig om het goed te hebben!

Heemstede is klein - behalve het gemeentehuis. Op vrijdag was ik uitgenodigd om de officiële opening bij te wonen na de Grote Verbouwing. Een prachtig feest! En heel erg leuk om de collega's allemaal weer te zien. Op zaterdag was er open huis voor alle burgers, inclusief een milieumarkt. Die laatste was zeer bescheiden: Eneco met de Energy Ball en een elektrische scooter (snel, leuk!) waarvan werd beweerd dat ie op zonne-energie kan lopen, want er zat een plaat zonnencellen achterop. Ik maakte een klein ritje - en bedacht me dat je, als de elektriciteit op is, niet meer naar huis kunt trappen (zoals met een elektrische ligfiets, of de gemiddelde snorfiets wel kan). Alle beetjes helpen, zullen we maar zeggen. Ik hoop van harte dat veel mensen die kleine initiatieven willen hebben. Kruimeltjes is ook brood, zeiden ze bij mij thuis... 

Klein maar fijn? Ik moest en zou zaterdag heen en zondag terugfietsen rond de vergaderingen / denkactiviteiten op De Nieuwe Proef. Nou, de wind was Hevig - ik redde het zaterdag niet op tijd, waardoor Jupp me met de Grote Auto van Arie moest komen halen op twee derde van de tocht. Heerlijk weer, dat wel. En een mooie dag in de schapenschuur die nu als veranda dienst doet op het erf. Wel vervelend dat het zondag op de terugweg regende. Maar ja, met windkracht 5 in de rug is het tochtje naar Heemstede echt een fluitje van een cent.

En nu dus weer in Lueneburg. Nog vier weken aan een stuk, dan een week Brest en dan de laatste week alweer. Zo'n zomersemester is voorbij voordat je er erg in hebt. Waarschijnlijk is de ingewikkelde bureaucratie rond mijn contract (en betaling) groot genoeg om het hele jaar te duren. De salarissen voor onderwijzend personeel zijn hier lager dan in NL - tegen alle verwachtingen en tradities in. En omdat we in Europa zitten, is de regelgeving een enorm woud - en dat voor alle die kleine zaakjes. Het houdt ons van de straat, of in elk geval de ambtenaren aan het werk, zullen we maar zeggen. 

Genieten is: verse broodjes voor de lunch, een biertje op Am Sande, op de fiets naar het werk, de pioenen in de tuin van de buurvrouw, tijd om meteen een scriptievoorstel van een avondstudent te lezen (op dat terras Am Sande), en een wandelingetje in de biotooptuin achter het gebouw van onze faculteit.