Na al die kou in de eerste maand hier, is het nu ongelofelijk heet. En dat al dagen. Lueneburg barst van de terrassen; een van de allermooiste is gelegen aan de Ilmenau (het Spaarne van L., zullen we maar zeggen). Ik had al drie uitnodigingen om te gaan, maar de eerste keer werd dus met mijn assistente Doro en haar vriend Alex. Parasols, trapfietsen, kano's en verder allemaal tafeltjes en klapstoelen onder de bomen, aan het riet. Op 50 meter van de binnenstad waan je je op vakantie. Zwoele warmte en bier van Maelzer. Doro en Alex staan op het punt om ouders te worden. Dat was nog een heel gedoe, de laatste weken. Ze klimmen veel en ja, een van die weekenden regende het nogal. Ze bleven een dagje in de tent en een paar weken later was het zover. Wat is wijsheid in deze wereld van welhaast onbeperkte keuze? In dit geval was de keuzemogelijkheid beperkt: wel of niet. Het oudste vrouwenprobleem. Maar na een dag of tien begon Doro van binnen uit te stralen. De beslissing was genomen en dus konden we op dat prachtige terras gezellig bomen en dromen over de nabije toekomst.
Iedereen verschijnt natuurlijk nu in t-shirtjes, shorts en rokken. Mijn eigen gedachten en gedoe over ouder worden, het slapper worden van lichaamsdelen, worden geheel gecompenseerd door wat ik zie: er zijn veel dikke mensen, vooral jonge. Vrouwen van in de twintig kleden zich het uitbundigst; en bij hen zie je dan ook duidelijk dat de 'soorten en maten' nogal uiteenlopen. Het is een grote troost: wij leven in een wereld van michelin-bandjes rond taille en heupen. Daarvoor hoef je dus niet 50+ te zijn. Niks nieuws onder de zon, of toch? Ben ik vergeten dat ook minirokken er niet bij iedereen even attractief uitzagen? Ik weet het niet - maar het valt gewoon op als ik voor de zoveelste keer met een boek of nakijkwerk op een terrasje zit: om mij heen plooit en schommelt het. En dat geeft stof tot nadenken, zeker als je MacDonaldization of Society van Ritzer (5e uitgave) net met de studenten hebt doorgenomen.
De schaduwzijde van het mooie weer? Hooikoorts! Elk jaar hetzelfde: vergeten bijtijds medicijnen in te nemen. De homeopathische druppels werken nooit als ze moeten. Dus maar weer aan de medicijnen (die hier in de apotheek erg goedkoop blijken te zijn). Tegen het geweld van dit weekend: 30+ graden, beetje wind en alle velden in bloei, was niets bestand. Een fietstocht langs de Ilmenau richting Elbe. Een fantastisch meertje midden tussen die velden. In of buiten het water, het mocht niet baten: rode ogen, niezen en het gevoel dat het hoofd een klotsend vaatje is. Fietsen blijft heerlijk, zwemmen in het heldere water ook. Je moet er alleen wat voor over hebben.
Nog anderhalf artikel te gaan voordat alle stapels weg zijn!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten