Week 2

Lieven,

Het is wederom zeer grijs en druilerig buiten. Maar daarom niet getreurd: het was een mooie week! De colleges lopen nu echt: een intensieve groep van 6 en een werkgroep van zo'n 15. De studenten kunnen mijn vakken alleen als 'extra' kiezen, vandaar dat ze niet in groten getale staan te dringen. Voordeel is dat degene die wel komen, extra gemotiveerd en geïnteresseerd zijn! De eerste studentenpresentaties waren in elk geval diep, breed en hoog! De derde cursus is verplaatst naar de tweede helft van het semester - maar dan ook dubbele colleges. Voor die laatste wordt meer reclame gemaakt + die cursus is open voor 'bachelors' (ja, die hebben ze hier nu ook!). Vermoedelijk zal de toeloop daar een stuk groter zijn, maar de taak meevallen, omdat Sabine en ik dan samen werken (en samenwerken, natuurlijk).

Ondertussen werk ik aan mijn 'rede'. Het is vooral moeilijk om een goede balans te vinden tussen mijn eigen ambities (het liefst een soort nieuwe theorie van tijd, etc. - toe maar!) en de nogal laag-bij-de-grondse eis dat ik gewoon mezelf presenteer voor een gevarieerd publiek. Dat betekent een leuk college maken en niet al teveel tegelijk willen vertellen. Die gedachte hielp erg...  Wat daar tussendoor speelde was: mijn eigen tempo. Halverwege de week realiseerde ik me dat ik hier doodgewoon aan het 'afkicken'  ben - van de stress, de haast en de veelheid van mensen, taken, indrukken van het leven thuis. Het is bepaald een vorm van ontwenning om vaak alleen te zijn, geen tv (zie later) en Internet in huis te hebben, en niet vanzelfsprekend een structuur waarop je terug kunt vallen. Wat dan erg helpt is, meer (veel meer) dan anders met mijzelf te discussieren, of in termen van tijd: in het hier-en-nu zijn. Als de zon schijnt lukt dat gemeenlijk beter... Ongeduld (i.c. het verlangen naar beter weer) is immers een symptoom van niet in het hier-en-nu willen zijn.

Lueneburg is prachtig: een oude binnenstad, met een nog ouder stuk stad als een soort blinde darm ernaast. Vakwerkhuizen in alle soorten en maten, en in stadia van wegzakken. Wat hier voor zowel de rijkdom als de verzakkingen heeft gezorgd is het zout in de grond, dat er natuurlijk uitgehaald is voor de handel. Nooit bij stilgestaan, zout hier - zo leer je nog eens wat + bezoek je mooie restaurants aan de oude haven. Alleen, als het zout hier nou eens model staat voor 'verzakkingen'  door bodemroof op een grotere schaal? 'Nachhaltigkeit' is een spannend begrip.

En vrije tijd? - Ja! Op zaterdagavond een jazzconcert bijgewoond, 'Latin jazz', van een groep uit Brazilie / Portugal. Een lust voor oog, oor en onderbuik, zoiets - vooral de 'genussvolle'  manier waarop ze speelden. Voor de inspiratie dan nog op woensdag een lezing van Ingeborg Maschmann - diep in de tachtig en een voorvechtster van  sociale didactiek (Jenaplan - letterlijk in haar geval!) Buitengewoon indrukwekkend hoe die bij de tijd is - en ook een leeftijd heeft om tussen de regels door het 'nieuwe leren', ook aan universiteiten nog eens fijntjes onder de loep te nemen. 

Op donderdag, ik wist het al: een TV-tje in de aanbieding bij de Aldi  - u raadt het ... de verleiding was niet te weerstaan. Zo wordt ons huis steeds huiselijker, al miste in eerste instantie de antennekabel. Maar daar zorgen we dan vandaag weer voor. Gisteren op weg naar huis: een echte brand gezien - op het Sand - een van de pleinen. Eindelijk eens de 'collega's'  van de brandweer in actie observeren: als ademluchtmaskerdrager en als antropoloog was dat een niet te missen schouwspel. Natuurlijk deed de ladderwagen het niet; en ook hier volgen ze dezelfde procedures. Zo leeft een mens van de ene dagelijkse gebeurtenis in de andere. Het tempo zakt - en er komt veel geestelijke ruimte voor in de plaats. Als dat nou maar niet telkens in werk omgezet hoefde te worden...

Wij doen ons best! Wordt vervolgd.