Week 4

Ook kersenbomen bloeien wit...

Het mooie weer is eindelijk gekomen. In het weekend, toen Simone en Fred hier waren, was het nog bibberen. De warmte moest geheel en al van de vriendschap komen - en dat deed ze natuurlijk ook. Hoe wonderlijk om Lueneburg als ware gids aan anderen te laten zien! De oude stad en de nog oudere stad. De winkels en de pleinen. Het valt dan ook des te meer op hoe, onder de oude gevels, vooral ketenwinkels een plaats hebben ingenomen. De grootste zoektocht is nog die naar 'originele' winkels. Daarvan heb ik er een gevonden: een ware ijzer - huishoud - electro-winkel. Daar hebben ze: zuurkoolvaten, jampotjes, bakspullen, doppen, dekseltje en wat dies meer zij. Een waar paradijs voor de 'slow food' - fan.  'Slow-food-Porno', zou Arie zeggen. Ja, ja, de prijzen zijn er dan ook naar.  

Deze week was natuurlijk die van de bestendiging. De studenten zijn aan mij gewend en vice versa. We worden allemaal iets speelser, ook in de werkvormen. Zo brengen de studenten van de GGT-cursus (MacDonaldization of Society, van Ritzer, hebben ze gelezen) nu de meest uiteenlopende artikelen mee. De studenten van Fem-Sus-T hebben Bauman (Liquid Modernity) al doorgeworsteld en staan op springen om 'in de praktijk' kleine onderzoekjes te gaan doen. Vandaag vond er in de laatste groep een geweldige presentatie plaats. Aan het eind van het college stond het bord helemaal vol met begrippen als identity, fluidity, civility and citizenship - gebaseerd op het boek en twee artikelen - begrippen met allemaal pijlen ertussen die waren ontstaan tijdens de discussie. We hebben het bord niet uitgeveegd... dan kan een andere groep er ook nog van genieten. Aan de wand van datzelfde lokaal hangen namelijk de hele week al grote overzichten van een marketingcursus, ofzo. Daarop staat tot in detail het begrip klanttevredenheid uitgespeld. Het lijkt wel een Lidl-cursus: alle kassahandelingen, inclusief de klantenglimlach en - opmerkingen. Fluidity, vluchtigheid, inderdaad. Maar dat is natuurlijk vooral een verhaal voor insiders en andere vakgenoten.

Nu zit ik in de tuin van Nina, mijn medebewoner en huisgenote. Zij heeft, net als ik, twee huizen. De kersenboom staat in volle bloei. Nina zingt achter mij - ze heeft een cabaretoptreden dit weekend. En ik ben lekker aan het lezen en schrijven. De artikelen die ik nooit af had voor ik wegging, komen nu eindelijk aan de beurt. Voelt als inhalen, maar is wel goed - er is licht aan het eind van de tunnel. En des te beter als je dat pad zonder constante onderbrekingen kunt volgen. Hoewel... ook deze week weer een VU-studente die dacht dat ik 'wel even' commentaar op haar scriptie kon geven, terwijl ik nog nooit een product van haar gezien had.  Maar ook mijn reacties op dat type idiotie worden al milder. 

Wie weet komt er na deze drukte dan toch eindelijk nog meer rust... ? Volgende week voor het eerst terug naar huis. Heel fijn om iedereen weer te zien - maar ook weer raar: rust en een langzame structuur lijken ook wel verslavend. 

I.