Deze week was er eentje van de 'buitenwereld': conferentie in Muenchen (vandaar de titel - die conferentie ging over religie, tijd en duurzaamheid) - veel op de boerderij en, om de koffer te pakken, ook nog een beetje thuis. De Pinksteren alweer in Lueneburg - er is een groot cultureel festival hier in de buurt: die Kulturelle Landpartie. Het is een initiatief dat geboren is uit de anti-kernernergiebeweging rond Gorleben. In veel kleine dorpen zitten woongroepen, kunstenaars, alternatievelingen. De beweging is groot (breed) en rustig, maar sterk.
In de nacht van vrijdag op zaterdag (nacht, dankzij Pinksterfile op de Afsluitdijk) naar 'huis'. Dat voelt echt zo - en wat een verandering: de kersenboom ineens donkergroen - de appels nog maar een paar vaalroze bloesems. Natuurlijk naar de markt - de asperges schieten de grond uit en dus dalen de prijzen. Dat wordt verpakt in Moederdagreclame: asperges worden voor moeders geschild. Dat laat ik mij geen tweemaal zeggen: een pondje voor mij alleen alstublieft. En wat ziet die stad er opeens anders uit, in de zon en de warmte!
's Middags met de auto maar eens een rondje over het land - met de bedoeling te verkennen voor de volgende dag. Maar Lueneburg is minstens net zo'n dorp als Haarlem: men komt elkaar tegen. In een uithoek zie ik Tanja, een collega, op me af komen lopen. Ook Nina is al naar me op zoek. Ik heb het dan over een gebied van honderden vierkante kilometers - lange wegen, aardappelvelden en bloeiend koolzaad met dromerig dorpen hier en daar verspreid. In een aantal van die dorpen is ' open huis ' - een mengeling van Kunstlijn en Chambre d'Amis - met veel optredens, ook voorlichting en politieke actie en eten & drinken natuurlijk. Zo kom ik die avond terecht in de dorpszaal van Gross Heide: geweien aan het plafond en boven het podium een banier van de vrijwillige brandweer die hier al sinds 1903 actief is. Daaronder verschijnen vier zangers - Mongolen (echte!), die ons onthalen op de rauwe en subtiele klanken van hun traditionele muziek. De steppe komt tot leven - 10.000 paarden heet een van hun gezangen. En het hoge tonen zingen is een openbaring. Als ik mijn ogen dicht doe, ben ik duizenden kilometers ver weg. Als ik ze weer open doe, grijnzen die geweien me aan. Intercultureel - geglobaliseerd? Een halve maan verlicht de weg naar huis.
Pinksterzondag - een boerderij als De Nieuwe Proef, maar dan met bos erbij, 42 ha. Warmte alom, dus het fietsje in de achterbak. Erg ver kwam ik niet. Bij een kopje koffie ontmoet ik een leuk stel met twee kinderen. Zij blijkt Nederlands te spreken en bevriend te zijn met Jasmin, mijn bovenbuurvrouw hier. Als ik dan toch op de fiets stap, land ik na een kilometer of 5 bij een activiteit: iets met stenen en water. ervoor nog een zonderling die kaarten van J. Beuys verspreidt. Het is hier tenslotte de regio van protest en activisme. Bovengekomen op de heuvel: stenen, pendels, water en van alles. Net als ik weg wil gaan begint een rondleiding. Ik hoor iets over tijd en ritmes. U begrijpt: twee uur later weet ik van alles over de bewegingen van en in de aarde, over water en ritmes, over pendels en mathematische bewegingen. Kunst en natuurwetenschappen... helemaal te gek. Toch nog even fietsen - en ja hoor, de oude 'fout': een afkorting kiezen en dan op een veel te stijle route terecht komen. Jupp is er niet om op te schelden, maar teruggaan is ook 'zonde' van al dat geklim. De route wordt dus korter dan gepland, maar een heel goede oefening voor de conditie.
Later, thuis: was is de overeenkomst tussen oesters en asperges? Hoe vaker je ze eet, hoe lekkerder ze smaken! Een eenpersoons gourmet-maaltijd kroont alweer twee dagen van bijna alleen genieten. Tweede Pinksterdag is er voor het werk - wel in de tuin dit keer - languit in een pareo - helemaal alleen in de zon met grote kannen water. Hmmmmm.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten