Week 7

Het middenstuk van mijn verblijf te L. is aangebroken. Wat een week was de afgelopen week! Nog niet eerder zo hard gewerkt hier. Maar dat komt dan ook door a) de midden-'dip'  die altijd in een collegereeks optreedt en b) het feit dat langzamerhand Heemstede, Wogmeer en NL in haar geheel kennelijk genoeg hebben van mijn lange afwezigheid. 

Laten we met het eerste beginnen, de middendip. Zoals afgelopen herfst in de cursus van Halleh en mij, heb ik ook in Lueneburg in de eerste fase heel veel 'neergezet'. De kunst is dan om de dynamiek in een studentenpopulatie zo te krijgen dat ze nu ook zelf materiaal aandragen. Tegelijk ben je dan als docent een beetje uitgeput. Nog meer colleges? Nog meer overtuigingskracht? Hoe gaan we de diepere lagen bereiken en welke zijn dat dan? Dat vraagt van jezelf het een en ander aan uithoudingsvermogen (en inhoud!), maar ook van de studenten. In de ene groep (die vanaf het begin klein was) treden breuken in de energie op. Die paar enthousiastelingen, die de cursus ook echt alleen maar als extra doen, hebben als 'geengageerden' natuurlijk ook nog een heleboel andere verplichtingen: kinderen, partners, politiek, actievoeren... dan willen ze dus wel de colleges, maar niet de opdrachten. Ik heb, als gewoonlijk, vreselijk veel begrip voor van alles, maar zie de opdrachten ook als verdieping. Zonder te oefenenen leer je namelijk niks. Affijn, het vraagt van mij een andere energie dan eerder, en veel geduld en improvisatie. Omdat de cursus toch al klein was, is de oplossing nu om de donderdagcolleges te schrappen en om op de dinsdagen de studenten zelf uitgekozen teksten (van de centrale lijst) te laten presenteren, passend bij hun eigen afstudeerthema's. In elk geval heb ik ze een goede indeling laten maken; nou maar afwachten wat ze ervan brouwen.

Dan het tweede thema: NL in Lueneburg. Het was natuurlijk al afgesproken: de avondstudentes kwamen dit weekend. Een heel weekend voor hun scripties? Dat viel mee en mee: natuurlijk gingen  veel van de gesprekken over 'het werk'. Maar we gingen steeds uit eten, inclusief het ontbijt op de zaterdag (zie foto): ook veel gelachen, gewandeld en genoten. Maar dus wel ERG veel over de voortgang en de afronding gesproken. Hilarisch was een vrijgezellenparty aan de tafel naast ons op zaterdagavond. Toen het gezelschap had begrepen dat we 'Hollands' waren, hieven ze de bekende voetbalschlagers aan. Hetgeen ons er meteen op attendeerde dat de volgende maand een voetbalmaand gaat worden. Volgens mij zijn de grote tv-schermen in de wijde omgeving uitverkocht... Wel was het zo dat de dames bij al hun andere organisatorische belangstelling er niet in waren geslaagd om mij te laten weten wat ze aan overnachtingsmogelijkheden wilden. Noch hadden ze in de gaten dat mijn huisadres een ander is dan dat van de universiteit... ' we staan hier in de VD-straat, maar zien geen universiteit'. Ahem. En zo bewoonden we twee nachten lang ons kleine appartement met zijn vijven. Het GING! Natuurlijk - er zijn nog gelijkgestemde geesten op deze wereld. 

Een ander thema van invloed was de financiële situatie op De Nieuwe Proef: we moeten aan een nieuwe hypotheek, terwijl we ook een 'streep' onder de eerste vijf jaren willen zetten. Daar moet natuurlijk via consensus over worden besloten - in mijn geval gaat dat hoofdzakelijk via email en telefoon. En als te doen gebruikelijk is daar veel emotie mee verbonden. Al onze klasse, sexe- en andere culturele invloeden komen al dan niet expliciet naar voren. Het is goed om te merken dat we er wel uitkomen. Het groeps-relatie-proces kan weer een laag op haar ervaring bijschrijven! Chapeau!

En dan het begin van de nieuwe week. Wat een geluk om mee te maken dat ook de Leuphana Universiteit dezelfde blunders maakt als de faculteit sociale wetenschappen op de VU. Nieuwe programma's, hyperactieve docenten, veel programma's, planning en bureaucratie - en dat verwacht iedereen dat het 'systeem' wel zal werken. Niet dus. Vandaag te weinig studenten in onze cursus. 100 staan er voor dit programma ingeschreven; van de acht cursussen zijn er zeven met minder dan vijf studenten. Waarom? Omdat de computergestuurde inschrijving niet lukte & te krap in tijd bemeten was. En iedereen heeft nog wel zo zijn / haar best gedaan?!??! Hilarisch. Voor de korte termijn betekent dit een beetje rust voor Sabine en mij - voor de langere termijn houden we ons hart vast. Vroeg of laat leidt dit ongetwijfeld tot wanhoop bij studenten en tot extra aanvragen bij ons docenten. Tenslotte stellen studenten nooit 'het systeem'  verantwoordelijk voor een gebrek aan de vereiste punten. Neen, ze bellen allemaal individueel hun docenten op om te vragen of er niet een mouw aan te passen is. Ben ik effe blij dat ik hier maar tijdelijk ben!

En, last but not least: ik heb bij de buurvrouw gegeten. Jasmin woont apart, maar niet gescheiden, boven ons met haar zoontje Theodoor. En (dus?) wilde ze een glaasje wijn met mij drinken en het over 'gender' hebben. Genoeglijk en verontrustend: er wonen hier veel vrouwen alleen, al dan niet met hun kids. Moet er nog over nadenken hoe dit met de formele genderdebatten samenhangt. Stuit ik op de kelder van de volgende feministische golf?

wordt vervolgd - kus aan alle trouwe lezers - I.